Χαρούλα

dasakli

Ήρθα στη ζωή σε ένα μικρό ορεινό χωριό. Τραχύς, πυρωμένος τόπος, σκόνη στα λίγα καχεκτικά δέντρα, στα σπίτια, στα ρούχα, στα κάθιδρα πρόσωπα των ανθρώπων. Αδυσώπητο φως που σκοτώνει τα χρώματα. Ή ξεροβόρι, βροχές και χιόνι, που δεν θα γίνουν δροσερό νερό για μας, αλλά μέσα από υπόγειες μυστικές διαδρομές θα βρουν άλλη γη να ποτίσουν.

"Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά

που έχουν σκεπή το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια δεν έχουμε πηγές,

μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές, που ηχούν και που τις προσκυνούμε." *

     Οι άνθρωποι λιγομίλητοι, μορφές σκαμμένες από το λιοπύρι, τον αέρα, τη βροχή, το χιονιά, από την αέναη πάλη με τη γη και τον αγώνα και την αγωνία της επιβίωσης . Λιγοστό το χώμα για να φυτέψουν, πρέπει να το αναζητήσουν, να το βρούν κάτω από την πέτρα:

"Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες.

Τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα

τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα

τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου.

Πληγωμένος από το δικό μου χώμα

........................................................................

καταδικασμένος από τους δικούς μου θεούς,

τούτες τις πέτρες." *

     Μοναδικός πόθος των γονιών να μάθω γράμματα, να φύγω, να γλυτώσω. Έτσι αγάπησα τα γράμματα, σπούδασα - αρχικά Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο και στη συνέχεια Ψυχολογία στο ΕΚΠΑ - αλλά ούτε "έφυγα", ούτε "γλύτωσα".

   Ασκώντας το επάγγελμα του ψυχολόγου στην πόλη πλέον, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι:

"Αυτές οι πέτρες που βουλιάζουν μέσα στα χρόνια ως πού θα με παρασύρουν;" *

     Και προσπαθώ να τις εξευμενίσω αγκαλιάζοντές τες, μελετώντας τες, ανακαλύπτοντας τις μορφές που κρύβει η γεωγραφία τους, προσπαθώντας να τους δώσω φωνή, μάλλον δίνοντάς τους τη δική μου φωνή, ελπίζοντας, με κάποιο δέος βαθιά μέσα μου, να μην τιμωρηθώ γι' αυτή την έπαρση.

 

Χαρούλα

 

* Γιώργος Σεφέρης

Κριτική για το έργο της Χαρούλας


 

 

Copyright © Gallery.gr 1999-2014
Images and content is copyright of Gallery.gr